دانه قهوه لوکافه برزیل تک‌خاستگاه 100%عربیکا ۲۵۰ گرمی Lucaffe Brasile

قهوه لوکافه برزیل در یک نگاه

قهوه برزیل لوکافه برای چه کسانی مناسب است؟

این قهوه‌ی برزیلی بیش از همه به کار کسی می‌آید که از قهوه، شیرینی و نرمی می‌خواهد، نه ضربه‌ی تلخ یا ترشی تیز. اسیدیته‌اش در چارت لوکافه ۲ و شیرینی‌اش ۵ از ۵ است؛ یعنی فنجانی که بدون شکر هم شیرین‌تر از انتظار به نظر می‌رسد. این ترکیب برای صبح‌های آرام، قهوه‌ی بعد از غذا و پذیرایی از مهمانانی که سلیقه‌شان را نمی‌شناسید، انتخابی کم‌ریسک است.

بسیاری از کسانی که تازه به قهوه‌ی تک‌خاستگاه رو آورده‌اند، با یک دانه‌ی اتیوپی یا کنیا شروع می‌کنند و از اسیدیته‌ی میوه‌ای و روشن آن جا می‌خورند. قهوه‌ی برزیل مسیر برعکس را پیش می‌گذارد: آشنا، گرد و شیرین. اگر در خانه دستگاه اسپرسو دارید و هر روز برای خودتان یا خانواده کاپوچینو درست می‌کنید، نت عسل و کارامل این قهوه زیر شیر گم نمی‌شود و با آن هماهنگ می‌ماند.

برای کسی هم که قهوه را با موکاپات (قهوه‌جوش ایتالیایی) دم می‌کند، رُست متوسط و اسیدیته‌ی کم این دانه یعنی فنجانی که تلخی سوخته پیدا نمی‌کند و در عین حال پررنگ و خوش‌عطر است. و اگر دنبال هدیه‌ای خوش‌سلیقه برای یک قهوه‌دوست هستید، قوطی فلزی سبز با برچسب Made in Italy، بدون نیاز به بسته‌بندی دوباره، ظاهری برازنده دارد.

چرا قهوه لوکافه برزیل را انتخاب کنیم؟

مهم‌ترین تردید خریدار قهوه‌ی برزیل این است که آیا یک قهوه‌ی ساده و معمولی می‌خرد یا چیزی متمایز. پاسخ در دو جزئیات است که کمتر قهوه‌ی برزیل وارداتی در بازار ایران هر دو را با هم دارد: خاستگاه مشخص (سرادو و میناس ژرایس، نه فقط کلمه‌ی کلی «برزیل») و چارت طعمی رسمی که برند برای همین محصول منتشر کرده است. شما از پیش می‌دانید با چه فنجانی روبه‌رو می‌شوید.

تردید دوم تازگی است. لوکافه دانه‌ها را بلافاصله بعد از رُست در قوطی فلزی می‌بندد تا تا لحظه‌ی باز کردن با نور، اکسیژن و رطوبت تماس پیدا نکنند. برای قهوه‌ای که از ایتالیا تا ایران راه می‌آید، همین نکته تفاوت میان دانه‌ای خوش‌عطر و دانه‌ای بی‌روح را رقم می‌زند.

تردید سوم این است که «شیرین» در توضیح یک قهوه، اغراق تبلیغاتی نباشد. در چارت برند، شیرینی لوکافه برزیل در کنار عطر بالاترین نمره را دارد و توصیف رسمی طعم آن «شیرین و نرم با اسیدیته‌ی بسیار ملایم» است. ما در رویال هایپر این داده‌ها را مستقیم از برگه‌ی رسمی محصول آورده‌ایم، نه از توضیحات تکراری فروشگاه‌ها.

بررسی تخصصی قهوه لوکافه برزیل: از مزرعه تا قوطی

قهوه لوکافه برزیل از عربیکای مناطق سرادو و میناس ژرایس تهیه می‌شود، با هوای داغ تا درجه‌ی متوسط رُست می‌خورد و بلافاصله در قوطی بسته می‌شود. نتیجه، به گفته‌ی برگه‌ی رسمی برند، قهوه‌ای است با عطر شیرین عسلی، طعم شیرین و نرم، بدنه‌ای گرد و مخملی و پس‌طعمی ماندگار با نت عسل. در ادامه هر کدام از این ویژگی‌ها را جداگانه باز می‌کنیم.

پروفایل طعم قهوه لوکافه برزیل بر اساس چارت رسمی برند

لوکافه برای هر قهوه یک چارت پنج‌درجه‌ای منتشر می‌کند و توصیف کامل این دانه را در معرفی رسمی لوکافه برزیل (در برگه‌ی جدید) آورده است. اعداد این قهوه چنین است:

نکته‌ای که ارزش توجه دارد این است که بدنه‌ی ۲ از ۵ با توصیف «گرد و مخملی» تناقض ندارد. عدد بدنه به سنگینی و غلظت قهوه در دهان اشاره دارد و توصیف مخملی به بافت آن. یعنی این قهوه سنگین و شربتی نیست، اما بافتی نرم و یکدست دارد که روی زبان زبر نمی‌شود.

خاستگاه لوکافه برزیل: سرادو و میناس ژرایس

برند خاستگاه این قهوه را مزارع خاک سرخ ارتفاعات برزیل در مناطق سرادو (Cerrado) و میناس ژرایس (Minas Gerais) معرفی می‌کند. میناس ژرایس بزرگ‌ترین ایالت تولیدکننده‌ی قهوه در برزیل است و سرادو فلاتی مرتفع در همین ایالت است که به تولید دانه‌ی مرغوب شهرت دارد. «سرادو» تلفظ پرتغالی نام این منطقه است و در برخی متن‌های ایتالیایی و اسپانیایی لوکافه به‌صورت Serrado نیز نوشته شده است.

رُست متوسط با هوای داغ: لوکافه برزیل چطور برشته می‌شود؟

لوکافه دانه‌ها را با روشی رُست می‌کند که خود آن را «رُست ملایم با هوا» می‌نامد: دانه‌ها در جریانی از هوای داغ معلق می‌مانند و برشته می‌شوند، بی‌آنکه ضربه‌ی مکانیکی شدید بخورند. به گفته‌ی برند، این روش روغن‌ها و ترکیبات معطر دانه را بهتر نگه می‌دارد. رُست قهوه برزیل متوسط است؛ یعنی دانه آن‌قدر برشته شده که شیرینی کاراملی‌اش آشکار شود، اما به مرز تلخی سوخته‌ی رُست‌های خیلی تیره نرسیده است.

اسیدیته، تلخی و کافئین قهوه لوکافه برزیل

اسیدیته در این قهوه نمره‌ی ۲ گرفته است. منظور از اسیدیته در اینجا حس طعمی روشن و ترش‌مزه در فنجان است، همان چیزی که در قهوه‌های اتیوپی و کنیا پررنگ است. در این قهوه، این حس آن‌قدر ملایم است که فقط طعم شیرین را متعادل می‌کند.

برند درباره‌ی تلخی عددی منتشر نکرده است. آنچه می‌توان گفت این است که این دانه نه روبوستا دارد و نه رُست خیلی تیره؛ دو عاملی که معمولاً بیشترین تلخی را به قهوه می‌دهند. به همین دلیل انتظار تلخی تند و دودی از آن نداشته باشید.

کافئین این قهوه در حد معمول عربیکاست. عربیکا به‌طور طبیعی کافئین کمتری از روبوستا دارد، پس یک فنجان از آن ملایم‌تر از ترکیب‌هایی است که لوکافه آن‌ها را پرکافئین معرفی می‌کند، مثل پولچینلا یا ماما لوچیا. اگر به کافئین حساس هستید یا عصر و شب قهوه می‌نوشید، لوکافه دکافئینه گزینه‌ی دقیق‌تری است.

کرمای اسپرسو با لوکافه برزیل چگونه است؟

قهوه‌های ۱۰۰٪ عربیکا معمولاً کرمایی ظریف‌تر و کم‌حجم‌تر از ترکیب‌های روبوستادار می‌سازند؛ کرمایی به رنگ فندقی روشن که زودتر از کرمای غلیظ اسپرسوهای ناپلی می‌نشیند. کیفیت کرما بیش از هر چیز به تازگی دانه، درشتی آسیاب و فشار دستگاه بستگی دارد. دانه‌ی تازه‌آسیاب و آسیاب متناسب با دستگاه، بهترین کرمای ممکن را از این دانه‌ها بیرون می‌کشد.

آیا نت عسل در قهوه یعنی عسل به آن اضافه شده است؟

خیر. نت عسل و کارامل در توصیف قهوه، به طعم‌هایی اشاره دارد که خود دانه پس از رُست ایجاد می‌کند. در این قوطی هیچ طعم‌دهنده، شکر یا عسلی اضافه نشده و تنها ماده‌ی آن دانه‌ی قهوه‌ی برشته است. شیرینی‌ای که حس می‌کنید از قندهای طبیعی دانه می‌آید که در رُست، کاراملی می‌شوند.

بسته‌بندی قوطی فلزی لوکافه برزیل و نقش آن در تازگی

دانه‌های برزیل لوکافه در قوطی فلزی ۲۵۰ گرمی عرضه می‌شوند که بلافاصله پس از رُست پر و بسته می‌شود. لوکافه جنس قوطی‌های خود را فولاد اعلام می‌کند و هدفش را دور نگه داشتن قهوه از نور، اکسیژن و رطوبت می‌داند؛ سه عاملی که سریع‌تر از هر چیز عطر قهوه را از بین می‌برند. قوطی درب دارد و پس از باز کردن هم می‌توان آن را بست.

برای قهوه‌ای که به عطرش شناخته می‌شود، این بسته‌بندی بخشی از خود محصول است. دانه‌ی کامل هم نسبت به قهوه‌ی آسیاب‌شده دیرتر عطرش را از دست می‌دهد، چون سطح کمتری در تماس با هوا دارد.

نگهداری دانه قهوه لوکافه برزیل پس از باز کردن قوطی

دانه‌ها را پس از باز کردن، در همان قوطی با درب کاملاً بسته، در جای خنک، خشک و دور از نور و گرما نگه دارید. کنار اجاق گاز، روی کابینت آفتاب‌گیر یا بالای یخچال جای مناسبی نیست. بهترین طعم معمولاً در چند هفته‌ی اول پس از باز کردن است، پس قوطی را باز کنید که مصرف کنید، نه انبار.

آیا دانه قهوه را باید در یخچال نگه داشت؟

نه. با اینکه بعضی منابع، از جمله توصیه‌های خود لوکافه، نگهداری قهوه‌ی باز شده در یخچال را پیشنهاد می‌کنند، کارشناسان رویال هایپر آن را برای استفاده‌ی روزمره توصیه نمی‌کنند. هر بار که قوطی سرد را از یخچال بیرون می‌آورید، بخار هوا روی دانه‌ها می‌نشیند و رطوبت عطر قهوه را سریع‌تر از بین می‌برد. قهوه بوی مواد دیگر یخچال را هم به خود می‌گیرد. اگر قرار است بخشی از قهوه مدت طولانی بماند، فریزر در بسته‌های کوچک هواگیری‌شده انتخاب بهتری است؛ هر بسته را یک بار بیرون بیاورید و دوباره به فریزر برنگردانید.

آسیاب کردن دانه‌ی لوکافه برزیل: کل قوطی یا هر بار به اندازه؟

همیشه فقط مقدار لازم برای یک بار دم را آسیاب کنید. قهوه‌ی آسیاب‌شده چون سطح بسیار بیشتری در تماس با هوا دارد، عطرش را در عرض چند ساعت تا چند روز از دست می‌دهد؛ در حالی که دانه‌ی کامل با نگهداری درست، هفته‌ها خوش‌عطر می‌ماند. اگر آسیاب ندارید، در نظر داشته باشید که آسیاب کردن یک‌جای کل قوطی بخش بزرگی از مزیت دانه‌ی کامل را از بین می‌برد.

کدام قهوه‌ی لوکافه را انتخاب کنم؟ برزیل، گواتمالا، اتیوپی، کلمبیا و ترکیب‌های لوکافه

لوکافه در رویال هایپر یازده قهوه‌ی متفاوت دارد و انتخاب میان آن‌ها بیش از هر چیز به این برمی‌گردد که از فنجان چه می‌خواهید: شیرینی، شکلات، عطر گل، اسیدیته‌ی روشن، یا کافئین بالا. جدول زیر همه را کنار هم می‌گذارد. داده‌ها از برگه‌های رسمی لوکافه است.

میان این یازده قهوه، لوکافه برزیل شیرین‌ترین و آرام‌ترین تک‌خاستگاه است. چند راهنمای سریع برای انتخاب:

• اگر شیرینی طبیعی و فنجانی بی‌دردسر می‌خواهید که با شیر هم خوب بنشیند، همین لوکافه برزیل پاسخ شماست.
• اگر شکلات تلخ را به عسل ترجیح می‌دهید و بدنه‌ای کمی پرتر می‌خواهید، به لوکافه گواتمالا سر بزنید.
• اگر فنجانی معطر و گلی برای V60 یا کمکس می‌خواهید، لوکافه اتیوپی اسپشیالتی برای همین ساخته شده است.
• اگر صبح‌ها اسپرسویی غلیظ و پرانرژی لازم دارید، ماما لوچیا یا پولچینلا، دو پرفروش لوکافه، مناسب‌ترند؛ و اگر بیشتر کاپوچینو و لاته می‌نوشید، اسپرسو بار برای همین ساخته شده است.
• اگر قهوه را عصر یا شب می‌نوشید و نمی‌خواهید کافئین خوابتان را به هم بزند، لوکافه دکافئینه را انتخاب کنید.

داستان لوکافه: قهوه‌ای که از یک انبار کوچک کنار دریاچه‌ی گاردا آغاز شد

لوکافه (Lucaffè) در سال ۱۹۹۶ به دست جان لوکا ونتورلی (Gian Luca Venturelli) در پادِنگه سول گاردا، کنار دریاچه‌ی گاردا در شمال ایتالیا، تأسیس شد. به روایت تاریخچه‌ی رسمی لوکافه (در برگه‌ی جدید)، ونتورلی کار را در انباری کوچک آغاز کرد؛ جایی که خودش گونی‌های قهوه‌ی خریداری‌شده از برزیل را جابه‌جا می‌کرد. به همین دلیل قهوه‌ی برزیل در تاریخ لوکافه جایگاه ویژه‌ای دارد. امروز کارخانه‌ی لوکافه در کارپنه‌دولو در استان برشا فعالیت می‌کند و نام کامل شرکت Lucaffè Srl Società Benefit است؛ عنوانی حقوقی در ایتالیا برای شرکت‌هایی که اهداف اجتماعی و زیست‌محیطی را رسماً در اساسنامه‌ی خود ثبت کرده‌اند. تلفظ ایتالیایی نام برند «لوکافّه» است و در بازار ایران گاهی «لوکافی» هم نوشته می‌شود.

ونتورلی، به روایت برند، انتخاب قهوه را شخصاً انجام می‌دهد: نمونه‌هایی را که به شرکت می‌رسد می‌چشد و برای دیدن مزارع و تولیدکنندگان به کشورهای تولیدکننده سفر می‌کند. لوکافه قهوه‌ی سبز را به جای گونی کنفی در کیسه‌های کاغذی حمل می‌کند و می‌گوید این کیسه‌ها هم از قطع درخت برای تولید کنف جلوگیری می‌کنند و هم قهوه را در حمل و انبار بهتر محافظت می‌کنند. لوکافه در سال ۲۰۲۴ در مسابقه‌ی Best Espresso Contest ناپل عنوان بهترین اسپرسو را با یکی از ترکیب‌هایش به دست آورد؛ این افتخار به برند تعلق دارد، نه مشخصاً به لوکافه برزیل. همه‌ی قهوه‌های لوکافه در رویال هایپر را هم می‌توانید در صفحه‌ی برند کنار هم ببینید.